The Minimalist Diary

NP: LAGI by Skusta Clee Nakakasenti naman tong kanta. Haha. Dear Sungit, Wala e. Namimiss ko lang yung times na ganto na napapasenti ako tapos dadalhin mo ako sa may dagat or sa usual fave spot natin. Kwentuhan lang hanggang umaga about sa mga plano in the future. Sobrang inosente pa natin nun. Ang simple lang ng mga pangarap natin, ako maging lawyer ikaw maging chef at resort owner pero ngayon ang komplikado na ng mundo natin. Ibang iba sa mga napag usapan natin dati. Ngayon lang ako ngwonder, 9yrs old palang tayo ng uusap na tayo tapos ilang taon din tayo magkasama pero di tayo nawalan ng topic? Hahahaha. Sabi nila ang tahimik ko raw? Lol. For sure ngroroll na mata mo pagnarinig mo yun. Wala na ako makausap ngayon. Ang busy nila e. Ikaw kahit busy ka nagsasabi ka agad paghindi na,pag pwede na kta kulitin. Minsan nga kahit busy ka andun padin ako diba? Pinapanuod lang kta hindi ako ngsasalita? Kahit ang dami dami mo kinakausap, nakikita lang kita pero ang payapa ng puso ko. Pero ngayo...

 Naiinis ako. Bakit may mga lalaking ganto? Mga feeling pavictim. Yung ibabalik sa babae ang sisi once na makipaghiwalay na. Bakit? Feeling nyo ba andali dali lang para sa mga babae ang bumitaw? NO. Ilang gabing umiiyak yan, nag ooverthink kung itutuloy paba or bibitaw na, ilang chances muna binigay nyan sayo para bumawi ka, patunayan sarili mo na mali iniisip nya bago sia tuluyang bumitaw. Napagod na yan. Pinagod mo kaya wala na siyang ibang choice kundi iwan ka.  Mahaba habang katangahan pa muna bago tuluyang bumitaw. Umaasang magbabago kapa. Napakatoxic na tao! Makasarili. Inuuto mo nalang ang babae kapag ibalik mo pa sakanya ang sisi sa mga pagkukulang mo sakanya. I always believe in "Do your best effort during the relationship because once it ended, you can never turn back time." That's the thing I mostly regret before kasi natakot ako e. Natakot akong ipakitang mahal na mahal ko yung tao kaya nung nawala andami kong regrets. Sana pala pumayag na ako sa mga bagay na ...

 As I was reading latest post of Donnalyn B., at the last part sinabi niya dun na siya raw yung type of girl na always taken for granted. I AM THAT WOMAN TOO. Naalala ko pa nung unang beses na sinabi sakin yan ng fetus days bff kong si Sarah. She asked me before who am I seeing(dating) and when I said "Si ano padin!". Wow gurl always taken for granted?! Yan lng nasabi niya. Hahahaha. Maybe she was right all along kasi totoo naman. In every man na dumating sa buhay ko ako lagi yung trophy type.. proud ipakilala sa mga kaibigan, kamag anak at kapamilya.Yung di ko pa nga sinasagot may mga pagifts na from parents and all. Ako rin yung tipong pang long term gf ganern. Haha. Meron nga jan kakasagot ko palang kasal na agad topic namin e. I was engaged twice. Yung isa kay Hubby. Kaso hubby na siya ng iba ngayon. Pero kebs lng alam ko naman mahal na mahal ako nun. Pero NO na tlga. Masamang mainlove sa guy bestfriend. Nawalan ako ng confidant .. ng taong kahit di ako magsalita kilalang...

 I had another episode this morning. I was quivering, crying and moving from places to places. I don't understand. I am taking my meds religiously already. And I was back into thinking .. baka dahil nga sa gamot. But it supposed to help me prevent this kind of episodes. Oh God! Am I suffering again from this? Akala ko po tapos na to? Ayoko na po balikan. Nagpapakatatag na ako. Okay naman na ako pero bakit may mga ganto nnaman na nangyayari? Natatakot ako komunsulta kasi baka nga Oo, nasa severe stage nnaman ako.

 My motor skills are now betraying me.  Nakakapanghina. I have never been this scared until now. I don't know what I might can do in the future. I had an episode last week during my google meet with a foreign client last tuesday. I really had to pull myself together until the end of the conversation but end up crying until morning. I got scolded for not comprehending so well. It's like something inside my brain burst. I had no control over what to think next. I had been blubbering trying to stay connected even when I don't understand anymore what I am saying. I thought I am being okay now. I have something to do. I'm being busy productive and tired to get occupied. But why??? I am trying to stay alive. I am really trying to live life but it is getting harder with this thing getting inside my head. I thought I am getting better for functioning well but today ... today I made a mistake. With shaking hands, uncontrollable feelings or whatever this is.. all I can think of i...

Ang lungkot naman. Pagod narin naman kaming lahat pero wala kang choice kundi lumaban. I'm doing my best,really. But I felt like ito nlng ako. Hanggang ganito nalang siguro ako. These emotions inside me is destroying me. Pagod na akong maging malungkot. Pagod na akong umiyak gabi gabi. Pagod narin akong gumising araw araw at magpatuloy na parang walang nangyari kagabi.  Pinipilit kong bumangon. Pinipilit kong lumaban. Pinipilit kong maniwala. Pero bakit ang hirap? Bakit di ko magawang maging masaya? Ano bang naging kasalanan ko para pagdaanan ko to?! Grabe naman po Amang pagsubok to,parang di na natatapos? Lahat na nawawala. Ni wala akong maiyakan,masabihan kasi wala rin naman makakaintindi. Ama, naging mabuting hinirang naman po ako. Sinunod ko lahat ng utos nyo. Sumusunod din ako sa magulang ko. Pero bakit ganun po? Bakit parang ang hirap hirap maging masaya? Ang tagal kong inipon yung lakas ng loob at kumpiyansa sa sarili para lang makarating ako sa kung anong estado ng buhay me...

 Ang hirap hirap nung hindi ako pwede mawalan ng ginagawa kasi magsisimula nnaman ako mag overthink. Ang lungkot lungkot. Hindi ko alam paano tutulungan sarili ko.Hindi ko alam paano ibangon sarili ko sa pagkalugmok. Tinatry ko naman e. Tinatry ko naman maging okay. Gusto kong maging okay pero ang hirap. Takot ako lagi sa gabi kasi ang daming pumapasok sa isip ko. Nakikita ko nlng sarili ko na umiiyak hanggang makatulog. Sobrang hina ko. Pati katawang lupa ko nadadamay na. Lagi nalang akong may sakit. Masakit ang ulo, nilalagnat,masakit ang buong katawan. Okay lng na hindi kumain mghapon.Ayaw ko ng ingay. Ayoko ng pinupuntahan ako sa kwarto. Ayoko ng kinakausap ako. Hindi ko alam kung paanong umabot ako sa puntong to ng buhay ko na lahat gusto kong ishutdown ..kasali na ang paghinga ko. Ang hirap hirap multuhin ng mga pangyayari sa utak ko na gustong gusto ko na ibaon sa limot,mga pakiramdam na utak ko din lang mismo ang nagttrigger. Parang ang labo labo ng lahat sakin ngayon. Ang ...